Zestig jaar na dato

Het is al meer dan zestig jaar geleden, maar elk jaar in November komen de herinneringen aan de oorlogswinter in 1944 weer naar boven.

Ik was zeventien jaar en telefoniste bij de PTT in Leeuwarden. Er waren in die tijd maar weinig mensen die hun telefoon nog konden gebruiken..Allemaal afgesloten door de Duitse bezetter .Zelf een gesprek tot stand brengen ging ook bijna niet.Een nummer draaien, of intoetsen zoals tegenwoordig, was er niet bij. Bijna alle gesprekken moesten worden aangevraagd en werden door de telefoniste van de PTT tot stand gebracht.
Wij werkten ook ’s nachts en Zondags.

Hoe mijn opa aan deportatie ontsnapte

Mijn opa had een glazen oog. Hij kon dat naar believen uithalen. Je zag dan een lege oogkas, nogal griezelig.

Op een dag was er een razzia in zijn wijk, om mannen naar Duitsland te deporteren om daar te gaan werken. Toen de Duitsers het huis van opa binnen kwamen zat mijn oma rustig in de keuken aardappels te schillen. Op de vraag van de Duitse commandant waar haar man was, zei ze rustig: "Der liegt in bett, er ist krank." Dat werd natuurlijk niet geloofd, dus de Duitser liep naar de slaapkamer. Mijn opa lag in bed met de rug naar hem toe. Ruw draaide de Duitser hem om en schrok toen als de bliksem terug. Opa had zijn lege oogkas ingesmeerd met een mengsel van mosterd en mayonaise; dat zag er niet erg fris uit.

Zo ontkwam hij aan deportatie.

Gerard